اين روزها از فاطمه زياد نوشته اند و زياد خوانده ايم

به بهانه ي شهادت به بهانه ي تولد

بانويي كه سال هاست نمي شناسمتان جز بين در و ديوار و جز به پهلويي شكسته

و جز آنچه تصوير كرده اند از زمان تولد و شهادتتان

چه مي گويند اين شاعران بي خبر از خويش در وصف تو و خاندان تو

آن ها كه خود را هم نمي شناسند چگونه از معرفت شما دم مي زنند ! ! !

سوار بر هودج مواج نسيم

واژه به واژه

بر شانه هاي شعر مي برند

تا به خاكت سپارند

در اعماق فراموشي

در اعماق غفلت

اين شاعران پر مدعا

كاش مي دانستم چگونه بايد تو را به وصف نشست بانوي برگزيده

###########################################

به : چشم هاي او كه شعر دوست ندارد !

وقف چشمت مي كنم امشب تمام شعر را

مي دهم امشب به چشمانت زمام شعر را

مي خرم ناز نگاهت را بگو آيا به چند

مي دهي اين چشم ها را اين همام شعر را

مي شود جام دو چشمانم لبالب از شراب

تا لبالب مي كني از عشق جام شعر را

من پياده تو سواره مي دواني تا كجا

اين منِ نقاش باشي اين رسام شعر را

شاعري چون چشم هايت هرگز از مادر نزاد

پيش چشمم وامكن اينگونه دام شعر را

از نگاهت كام مي گيرد در و ديوار و دشت

پس چرا هرگز نمي آيي كه كام شعر را _

_ چون عسل شيرين كني اي از عسل شيرين ترم

باشد اشكالي ندارد ، من سلام شعر را . . .

پي نوشت :

همام : پادشاه بلند همت ، مرد بزرگ و دلير و بخشنده ، نام يكي از شاعران معروف آذربايجان

رسام : نام نقاش معاصر بهرام گور ، رسم كننده ، نقاش ، نگارگر ، در ضمن رسام نام آهنگري معاصر اسكندر بود كه آينه را ساخت .

   آن سوي دشت آن سر دريا سر قرار        چشمی طلوع كرده از آن سوي روزگار           

تصوير ابر و باد قشنگي كشيده يار

از چشم هاي قهوه اي من ادامه دار

تا چشم هاي مشكي پر رونقش ولي

دستي كشيده خط سياهي گلايه وار

ما بين چشم هاي من و چشم مشكي ام

خطي درست بين دو تا چشم بي قرار

من مي كشم دو چشم خودم را شبيه شن

تا دشت هاي يكسره آبي آبدار

آن سوي دشت آن سر دريا سر قرار

چشمي طلوع كرده از آن سوي روزگار

خط افق به رنگ سياه است و آه  اِ

خورشيدهاي مشكي خوشگل دو تا خمار

با آن شعاع مشكي اطراف چشم ها

خط وخطوط مشكيِ مواجِ تابدار

دل را به دست آبي امواج مي دهند

دو خرس قهوه اي نگاهم دو بي قرار 

تا قطب چشم هاي تو راهي دراز نيست

خرسِ سفيد مشكي من . . نه . . طناب دار

                                                            اميرخاني

تو مي رسي و دلم را ، به گاهِ آمدنت

شبيـه فـرشِ طلايي ، بـه راهِ آمدنت

و پهن مي كنم از زير فرش چشمم را

كـه رو بـه رو نشـوم بـا پگـاهِ آمدنت

كه من كجا ؟ تو كجا ؟ يارِ رفته سفر

فقط اجـازه بـده بـا سپـاهِ آمدنت _

شبيه يك دو سه سرباز صفر باشم و بعد

تـمامِ مـن بشود جــان پـنــاهِ آمدنت

كه فاتحانه بيايي درون قلعه ي شب

كه بشكند بت و بت خانه گاهِ آمدنت

كه فتح عشق شود شهر خالي از احساس

و ظلم  زانـو  زنـد  پيش  شـاهِ  آمدنت

■

شنيده ام كه مي آيي درست جمعه ي بعد

خدا نكـرده نمـانــد بــه راه ، آمدنت

                                                 9/2/87       اميرخاني

شب به خواب چشم هایت رفت و آمد می کند

 روز  قبل  از  آمدن  اول  سلامت  مي كند

 با اجازه  با حيا  با شرم  وارد  مي شود

چشم تو وا مي شود از عقل غارت مي كند

شب دمش را روي كولش مي گذارد مي رود

در حضور چشم تو  حس حقارت   مي كند

در دل خورشيد هم آتش زدي خورشيد من

روزها خورشيد از عشق تو صحبت مي كند

گاه  ابري  شانه ات  را  گريه باران  مي كند

ابر تيره مثل من گاهي  جسارت  مي كند

گاه  آغوش  نسيمي  روي  تو  وا  مي شود

بي شك او هم دارد از قلبش اطاعت مي كند

خوش به حال عينك همرنگ چشمانت سياه

خوش به حالش دارد از چشمت حفاظت مي كند

خوش  به  حال  من  براي  فرصت  عاشق  شدن

خوش به حال شعر  دارد با  تو  صحبت مي كند

چشم هايم گونه هايم خيس باران مي شود

تا كسي يك لحظه از چشم تو صحبت مي كند

من حسود و بد دل و بد خواه و بد كين نيستم

ليكن اينجا عشق  بر  عقلم  خلافت  مي كند

پشت گوشي از صدايت  گوش  تا  پر  مي شود

چشم خيس از اشك بر گوشم حسادت مي كند

                                                                 زینب امیر خانی

گویا زبان شعر و سخن می بود

تا  قصه ساز  آتش  پنهانم

شعر شکفته بر لب من می بود

گویم به پاسخ تو که :

                              آیا هست شعری ز چشم های تو زیباتر ؟

    احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

    بگذار  تا  ترانه ی  من  رازگو  شود

    بگذار آنچه را  که  نهفتم  عیان  کنم

                                                   فروغ فرخزاد